Day 20 – Druk Druk Druk

Na een tweede Lions meeting op day 19 werden we uitgenodigd door paul (een ander lions lid) om vandaag met hem op pad te gaan door Durban. Paul is een Indische Zuid-Afrikaan en is zoals ik al zei ook lid van de lions, het leuke aan Paul is dat hij een heel andere kijk op Durban heeft dan Graham en ons dus ook andere plekken laat zien.

’s Ochtends vroeg 10 uur werden we opgehaald door Paul voor zijn tour door de stad, omdat we graag nog wat dingen wilden zien en kopen zou Paul ons tijdens zijn tour naar die plekken brengen. Ondanks de dingen die wij wilden zien liet Paul ons ook wat van zijn favoriete plekjes zien, zoals wat uitzichten bij de haven en de Blue Lagoon.

De Blue Lagoon is een strand waar vroeger tijdens de apartheid alleen maar Indische mensen kwamen om te zwemmen. Nu wordt de Blue Lagoon nog steeds voornamelijk door Indiërs bezocht omdat het nu eenmaal hun vaste stekje is waar ze graag komen. Na nog wat andere plekjes voor het uitzicht bezocht te hebben zijn we naar een nogal chaotische parkeerplaats gegaan waar Paul iedere dag komt om een soort gokspel te spelen.

Het spel gaat om het raden van een getal dat een Chinees iedere dag om stipt 2 uur komt vertellen. De getallen die de Chinees verteld hebben altijd een bepaalde connectie met de cijfers die ervoor verteld zijn, elk nummer dat de Chinees noemt kan 2 betekenissen hebben en door een aantal nummers in verband te stellen kan je het cijfer van de dag raden en 24 keer je inzet verdienen. Deze keer had Paul ondanks dat ie het cijfer wel in zijn hoofd had maar niet had opgeschreven niks gewonnen.

Dat mocht de pret gelukkig niet drukken en we zijn verder gegaan op onze trip door Durban, na het verlies doorgegaan naar een “banket”bakkerij wat volgens Paul één van de beste is van het land. Daar wat koekjes geproefd en gekocht en op naar een restaurantje om te lunchen. En het kan niet anders dan dat we Indisch gingen eten en dat betekent Currie of Rotti met veel Sambal. Na onze monden flink aan de Indische specialiteiten te hebben gebrand zijn we naar de wijk gegaan waar Paul woont en zijn vrouw een kapsalon heeft.

De kapsalon was niet wat ik er van verwacht had, nu ik bijna 3 weken in Durban ben had ik verwacht in een vervallen hutje terecht te komen waar mensen op een nogal professorische geknipt zouden worden, niets is minder waar de kapsalon zag er van buiten misschien beetje armoedig uit maar van binnen zag alles netjes en schoon uit.

Na ons korte bezoek bracht Paul ons naar St. Theresa’s, St. Theresa is een kerk die naast missen ook voor weesjes zorgt. Dit gebeurt uiteraard niet in de kerk zelf maar in gebouwen ernaast, in St Theresa worden zo’n 70 kinderen dag in dag uit verzorgt en bezig gehouden. Dat de kinderen wezen zijn is misschien nog niet het ergste, dat meer dan 90% van deze kinderen aids hebben is nog veel erger.

Om half 4 ben ik terug gebracht richting Graham omdat hij en ik naar een mens-evening gingen . Omdat het een mens-evening was kon Judith niet mee en bleef zij bij Paul om met de kids te spelen bij St. Theresa en later een mis te volgen en naar een soort van vlooienmarkt te gaan.

Op de mens-evening was er naast een hoop bier een soort interview/lezing van 3 aanstormende rugby talenten gegeven werd. Best leuk om dat eens mee te maken ondanks ik geen drol van rugby weet. Naast het gepraat over rugby ging het voornamelijk over vrouwen en bier, echt zo’n typische mannen avond.